Ken je dat stemmetje in je hoofd? Dat zegt: “Dit moet ik echt even opschrijven.” En dan doe je het toch niet? Ik dus ook. Ideeën genoeg, vooral ’s avonds laat of tijdens een wandeling, maar tegen de tijd dat ik wil beginnen, zijn ze alweer vervlogen. Deze blog is anders. Hier wil ik bij stilstaan. Want ik wil jullie graag meenemen in mijn verhaal: mijn zoektocht naar wie ik ben, en wat ik hier op deze wereld eigenlijk kom doen. Geen kant-en-klaar succesverhaal, maar een eerlijk inkijkje in mijn reis. En hopelijk vind jij er herkenning of inspiratie in.
Vroeger dacht ik zelden na over de toekomst. Als kind leefde ik vooral in het nu: wat ga ik na school doen? Met wie ga ik chillen? Het leven was simpel en goed. Maar hoe ouder ik werd, hoe meer ik in mijn hoofd ging zitten. Deadlines, afspraken, verantwoordelijkheden. En met al dat plannen en regelen, verloor ik het nu een beetje uit het oog.
Ik ben opgegroeid in een omgeving waar hard werken de norm was. Mijn ouders kennen geen stilzitten. Dat voorbeeld nam ik over. Studeren, werken, sociaal leven, feesten in het weekend, ik stond altijd ‘aan’. Maar ergens voelde ik: dit klopt niet. Er zat iets scheef. Alleen wist ik niet wat. Ik bleef maar doorgaan. Tot mijn lijf en hoofd op een dag zeiden: “Stop. Tot hier en niet verder.”
Het begon met minder energie, sleur op werk en geen zin meer in het uitgaansleven. Ik voelde me uitgeput, maar ik bleef zoeken naar manieren om ‘door’ te kunnen. Middelen hielpen me tijdelijk overeind: om te presteren, te ontspannen of überhaupt iets te voelen. Maar ze trokken me steeds verder omlaag. Op een dag kon ik letterlijk niets meer. Een douche nemen voelde als een berg beklimmen. Een pakketje openen was een dagtaak. Mijn lichaam weigerde dienst, mijn hoofd zat vol mist. Burn-out, depressie, geef het een naam. Voor mij voelde het als helemaal kwijt zijn wie ik was. Ik zei tegen een vriendin; ik ben mezelf kwijtgeraakt. Zij dacht dat ik helemaal gek was geworden.
Ik ben erachter gekomen dat ik al die jaren vooral aan het overleven was. Altijd in de actiestand. Nooit écht gevoeld wat er in mij omging. Mijn emoties waren weggestopt, genegeerd, overruled door drukte. Ik leefde in mijn hoofd, aan de oppervlakte en het lukte me niet om mijn lichaam te voelen.
Ik weet het nog precies. Ik lag in bed, na weer een avond feesten en drugs. Mijn lijf voelde leeg, mijn hoofd zwaar, en mijn hart… kapot. Ik was doodmoe. Niet alleen lichamelijk, maar ook vanbinnen. Alles in mij schreeuwde om rust, om een uitweg. Maar ik zag er geen meer. Alleen een diepe, intense leegte. Verdriet dat me overspoelde. En toch gebeurde er op dat moment iets onverwachts.
Ik ben nooit gelovig opgevoed. Bij ons thuis was het simpel: er is niets na de dood. Geen God, geen Jezus, geen hemel. En toch, daar in het donker, sprak ik iets of iemand aan. Niet met grote woorden, maar vanuit pure wanhoop “Alsjeblieft, help me. Ik weet niet hoe, maar ik wil dit niet meer. Ik doe er alles aan om me nooit meer zo te voelen. Help me… en ik beloof dat ik ook iets terug zal doen. Laat me alsjeblieft niet meer zo voelen.”
Dat moment… was het begin van mijn ommekeer. Alsof er diep vanbinnen iets verschoof. Alsof er voor het eerst ruimte kwam voor een andere weg. Een andere waarheid. Sinds die dag is mijn leven langzaam maar zeker gaan kantelen. Niet in één klap, maar stap voor stap.
Vanaf dat moment ben ik me steeds dieper gaan verdiepen in persoonlijke ontwikkeling. Ik verslond boeken, volgde cursussen en bezocht bijeenkomsten. Ik nam deel aan ceremonies zoals zweethutten, paddenstoelceremonies, ayahuasca retraites… noem het maar op. Alles om dichter bij mezelf te komen, om te helen, om te begrijpen. Ik heb in de afgelopen jaren flink in mezelf geïnvesteerd, in opleidingen, trajecten en ervaringen die me telkens een stukje verder brachten. Maar wat écht alles voor mij veranderde, was het moment dat ademwerk op mijn pad kwam. Mijn eerste ademsessie was intens. Confronterend, maar ook ontzettend mooi. Er gebeurde iets dat ik niet in woorden kon vatten. Ik voelde weer. Alsof ik écht thuiskwam in mijn lichaam. Ik besloot de opleiding tot ademcoach te volgen en het bleek één van de beste keuzes van mijn leven. Het ademwerk bracht me terug naar het hier en nu. Naar verbinding. Naar rust. Het leerde me om te vertragen, om niet altijd te ‘moeten’. Om gewoon te zijn.
In Nederland hebben ruim 1,6 miljoen mensen te maken met burn-outklachten. Dat is ontzettend veel. En ik begrijp als geen ander hoe dat voelt. Ik heb zelf aan de rand van totale uitputting gestaan en weet hoe het is om jezelf volledig kwijt te raken in de drukte van het leven.
Juist daarom voel ik nu de diepe behoefte om anderen te helpen. Om jou te begeleiden terug naar rust, naar jezelf, naar je lichaam en naar het leven in het hier en nu. In mijn werk bied ik verschillende vormen van begeleiding aan die allemaal gericht zijn op ontspanning, bewustwording en heling. Ademsessies – voor meer rust, verbinding met je lijf en het loslaten van spanning en opgekropte emoties. Coaching & wandelcoaching in de natuur – voor inzichten, reflectie en ruimte. Meditatiesessies – om echt even stil te staan, aanwezig te zijn en te voelen
Wil je weer thuiskomen bij jezelf, in plaats van alleen maar overleven? Dan loop ik graag een stukje met je mee op jouw pad.